Spotkanie z Martą Podgórnik

Księgarnia „Mała Litera” (Łódź, ul. Nawrot 7) zaprasza na spotkanie z Martą Podgórnik, które odbędzie się 26 listopada (czwartek) o godzinie 18.30. Prowadzenie: Piotr Macierzyński. Wstęp wolny.

Marta Podgórnik - (1979). Poetka, w 2001 r. nominowana do „Paszportu Polityki". Wydała Próby negocjacji (1996), Paradiso (2000), Długi maj (2004), Opium i Lament (2005), Dwa do jeden (2006), Pięć opakowań (2008). Mieszka w Gliwicach.

(informacja nadesłana)

Czarne ballady, białe romanse

Autor: Piotr Gajda

Witold Adam Rosołowski postanowił tym razem opatrzyć muzyką i swoim śpiewem ”Rozkład jazdy”. Sądziłem dotąd, że moje wiersze nie nadają się do śpiewania nawet jako słowa smutnych piosenek. I oto proszę…jego autorska ”demówka” skrywa, nie napawający optymizmem przekaz tekstu pod skocznym, bez mała radosnym rytmem...

Rozkład Jazdy

Pies zdychał nieopodal dworca. Ulepione z innej
gliny autobusy nie oglądały się za siebie
i kontynuowały cudzą podróż. Jeśli kiedykolwiek
śnił ci się kundel, którego obsiadły wrony,

to właśnie ten. Ja też go śniłem, a potem
wyminąłem obojętnie. Na jego skołtunioną sierść
z drzewa spadł liść i szeptał, że nadejdzie zima,
skróci nasze dni do lokalnego kursu.

A ty, co sobie wyobrażasz? Czerwone światełko
w tunelu będzie gasnącym psim okiem,
inne znaki pozostaną takie same.
Wiosną sukę w rui potrąci pośpieszny.

"Rozkład jazdy" - muzyka i wykonanie: Witold Adam Wesołowski, wiersz: Piotr Gajda

link: http://www.wywrota.pl/db/mp3/1110_rozklad_jazdy_witold_adam_rosolowski.html

Mój Anioł Stróż

Autor: Piotr Gajda

„Istnieje powszechne wierzenie o istnieniu Anioła Stróża. Starożytni Grecy wierzyli w istnienie geniuszy, bóstw opiekuńczych. Sokrates pisał o swoim Dajmonionie, który inspirował go do dobrych uczynków, a karcił, gdy ten zrobił coś złego. Jest wiele opowieści w Biblii o opiece aniołów nad ludźmi. W historii o Tobiaszu, w opisie ucieczki Świętej Rodziny do Egiptu”.

„Panuje również przekonanie, że artyści i poeci potrafią wyrazić to, co niewidzialne. Chcemy aby ta wizja, wizerunek i poetycki opis Anioła były jak najbardziej osobiste. Aby twórca niekoniecznie sięgnął do konwencjonalnych ujęć tego tematu, jakie są mu znane z Tradycji, lecz znalazł własne rozwiązanie”.

„W świecie, który bulwersuje, straszy utratą wartości i duchową pustką, myśl o swoim Aniele Stróżu jest porcją nadziei, jaka może okazać się potrzebna. Jeśli pogoda duchowa dopisze, na otwarciu wystawy oprócz artystów i poetów oraz ich obrazów i wierszy pojawią się również Anioły”.

Tak zachęcali organizatorzy wystawy „Mój Anioł Stróż” do nadsyłania prac plastycznych i wierszy. Na wystawę nadesłano 94 wiersze i 51 prac plastycznych – obrazów olejnych, ikon, pasteli, rysunków, grafik, rzeźb, ceramiki, instalacji, witraży, fotografii, grafiki komputerowej, kolaży, prac w tkaninie, prac z gatunku rzemiosło artystyczne, lamp, aniołów zrobionych na szydełku, laleczek. Honorowe Jury pod przewodnictwem prof. Zofii Zarębianki (poezja) i Włodzimierza Palusińskiego (plastyka) dokonało wyboru prac i zdecydowało o przyznaniu nagród. Otwarcie wystawy odbędzie się w Galerii Audialna na krakowskim Starym Mieście, 5 grudnia o godzinie 17.00. Jej organizatorem jest wspomniana Galeria oraz Stowarzyszenie „Ja i Ty” zajmujące się integracją sztuk.

Oprócz prac plastycznych, w Audialnej znajdą się eksponowane na ścianie wiersze 13 autorów (w formie wydruków). Dodatkowo, wiersze 32 poetów znajdą się w brulionie na wystawie pośród innych wybranych wierszy o Aniele Stróżu i Aniołach (brulion jest maszynopisem dopiero przygotowanej publikacji). Pełna lista autorów, których poezja pojawi się w Krakowie (oraz wiele dodatkowych informacji) można przeczytać pod linkiem:

http://www.mojaniolstroz.blogspot.com/

Wystawa potrwa do końca stycznia 2010 roku.

Mój wiersz tygodnia (6)

Autor: Piotr Gajda

Radosław Kobierski jest kolejnym poetą, z którym mogłem zetknąć się osobiście. W roku 2007 podczas Manifestacji Poetyckich w Warszawie, byłem na jego wieczorze autorskim (wspólnym z Romanem Honetem), który w ramach imprez towarzyszących Manifestacjom prowadził Jakub Winiarski. I właśnie to spotkanie zapamiętałem jako najlepsze, był to najjaśniejszy punkt tej imprezy obok projekcji filmu nakręconego przez organizatorów na ulicach Warszawy, obrazującego odbiór wierszy poetów zaproszonych na Manifestacje przez przypadkowych mieszkańców stolicy. Pamiętam, że ujął mnie wygląd Kobierskiego (wówczas przypominał nieco postać muzyka grającego w zespole rocka alternatywnego), jego skromność, brak jakiejkolwiek „pozy” i stoicki spokój, kiedy musiał odpowiadać na często prowokujące pytania Winiarskiego. Wówczas mówił, że nieco nuży go już poetycka formuła, i że chciałby teraz skupić się na prozie. Na szczęście nie spełnił do końca swojej obietnicy, w 2008 roku ukazała się „Lacrimosa”, bolesny zapis poczucia straty, bólu i pustki po śmierci ojca.

Któż bardziej może poczuć te strofy, niż ten, kto go utracił w wieku dwunastu lat, a więc o wiele za wcześnie, aby targające nim uczucia ułożyć choćby w skromny wierszyk? Czytając „Zapachy istnienia, po otwarciu szafy” przypomniałem sobie (nie, wcale nie musiałem sobie tego przypominać) jak zamykałem się w ubikacji i ukryty przed dorosłymi szlochałem, albo jak moczyłem łzami płaszcz ojca wiszący w szafie, kiedy nikt tego nie widział, jak przymierzałem jego buty, jakbym szukał tam ciepła. Do dziś czuję na ustach chłód jego czoła, na którym złożyłem pożegnalny pocałunek.

Wiersz Kobierskiego jest tym samym, czym było tamte pożegnanie – ostatnim pocałunkiem syna złożonym na ojcowskim czole.

* Radosław Kobierski - ur. 1971r., poeta, prozaik. Publikował m.in. w Twórczości, Odrze, Kresach, Res Publice, Opcjach, Akcencie. Opublikował tomy wierszy: Niedogony (1997), Rzeź winiątek (1999), We dwójkę płyną umarli (2002),Południe (2004), Lacrimosa (2008), zbiór opowiadań Wiek rębny (2000) oraz powieść Harar (2005). Jego wiersze i proza tłumaczone były na czeski, węgierski, włoski i angielski. W przygotowaniu powieść Nod (W.A.B, maj 2010).

"Stachura pozostałym"

Poetycki happening na pl.Kilińskiego

XVII Turniej Jednego Wiersza "Stachura pozostałym" - MOK Zgierz

Autor: Krzysztof Kleszcz

W smutne listopadowe popołudnie pojechałem z Piotrem do Zgierza na konkurs poetycki "Stachura pozostałym". Impreza rozpoczęła się w symbolicznym miejscu - na pętli tramwajowej na placu Kilińskiego. To o tym miejscu poeta pisał "... gdzie się szukać, to znaczy jak doprowadzić do tego, żeby stanęli naprzeciw siebie; wtedy już by się można, myślę, rozpoznać łatwo (...) ludzi sobie nieznajomych, ale tej samej konstelacji."

Konkurs odbył się po raz siedemnasty. Tradycją był też poetycki happening w wykonaniu młodych aktorów. Jeden z przypadkowych widzów (zapewne "pod wpływem") był wyraźnie "w temacie" i ogłosił zgromadzonym przyglądając się niecodziennym recytacjom: "Tak. Stachurski tu był."

Spacer po Zgierzu wśród nadgryzionych zębem czasu budynków robił, w ten ponury dzień, dość przygnębiające wrażenie. Dobrze, ze był krótki. Zaraz przywitały nas przyjazne bramy Miejskiego Ośrodku Kultury przy ulicy Mielczarskiego. Najpierw był wieczór poetycki Michała Kędzierskiego - autora książki "Kot w supermarkecie", w niecodziennej scenerii - wśród aktów na ścianie, a także w niecodziennej formie - nie było bowiem prowadzącego. Autor przeczytał wybrane wiersze ze swojej książki. Mówił, że ostatnio rzeczywistość "nie zmusza" go do pisania, tak jak kiedyś. Czytając wiersz "Linia życia", wspomniał, że został napisany tuż po tym jak dowiedział się, że zostanie po raz drugi ojcem. Kilkakrotnie podkreślił też swą fascynację poetyką Merrilla.

Turniej Jednego Wiersza odbył się w sali na piętrze. Uczestniczyło w nim ok.20 osób. Poziom wierszy był dość wysoki, poza kilkoma kiksami było czego posłuchać (zresztą kiksów, też się dobrze słucha - można się uśmiechnąć). Werdykt okazał się szczęśliwy dla mnie. Oto jego pełne brzmienie:

Jury w składzie: Artur Fryz, Michał Kędzierski, Maciej Robert przyznało następujące nagrody i wyróżnienia: I nagrodę (500zł) - Krzysztofowi Kleszczowi z Tomaszowa Mazowieckiego,dwa wyróżnienia (po 150zł) - Zuzannie Ogorzewskiej z Warszawy i Kamilowi Wojciechowskiemu ze Zgierza,wyróżnienie honorowe (pióro + długopis) - Michałowi Murowanieckiemu z Łodzi.

Skomentował go Piotr Macierzyński, dziękując wszystkim za słuchanie swoich "nieudanych wierszy". Jeszcze do Łodzi wracało się dobrze, ale za Łodzią mgła była gęsta, aż mdła.

Artur Fryz, Kacper Płusa, Maciej Robert, Piotr Gajda - ludzie tej samej konstelacji.

"A kiedy ona cię kochać przestanie..." - happening poetycki z tekstami Stachury


Gajda, Gawin, Murowaniecki


Michał Kędzierski

Krzysztof Grzelak

Wojciech Kądziela

Rafał Gawin

Michał Murowaniecki

Kacper Płusa

Zuzanna Ogorzewska

Andrzej Brzozowski

Krzysztof Kleszcz

Piotr Gajda

Piotr Macierzyński

Kamil Wojciechowski

Bogusław Nowicki dał występ w czasie oczekiwania na werdykt

"Fabrykanci"

Kot szukający hipermarketu

Artur Fryz czyta werdykt


Mój nagrodzony wiersz

"Namaszczeni"

Jacek Bierezin

Autor: Piotr Gajda

Komisja selekcyjna XV Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Jacka Bierezina ogłosiła listę 13 autorów, których tomy zostały nominowane do nagrody głównej. Nie ukrywam, że łódzki konkurs jest mi niezmiernie bliski zarówno ze względu na osoby organizatorów i miejsce jego odbywania się, jak i z całkiem osobistych pobudek – to pod jego „szyldem” nastąpiło moje poetyckie stand up.

Rozstrzygnięcie nastąpi 12 grudnia – dowiemy się wówczas, kto tym razem otrzyma szansę podobną tej, którą w latach ubiegłych otrzymali m.in. Krzysztof Siwczyk, Marta Podgórnik i Edward Pasewicz.

Domyślając się w zaledwie 10%, kto może kryć się godłami, chcę pogratulować wszystkim tegorocznym nominowanym i życzyć im, aby ta nominacja doprowadziła ich do jeszcze wielu nagród i wyróżnień! Niech umocnia w Was wiarę w to, czemu się poświęcacie a nam wszystkim przyniesie możliwość obcowania z Waszymi wierszami!

Śmierć ze spłatą rozpisaną na raty

Kazimierz Ratoń

Autor: Piotr Gajda

"Umarł w styczniu 1983 roku. Trudno jednak dokładnie określić dzień śmierci. Podaje się, iż stało się to 14 stycznia, ale równie dobrze mogła nastąpić trzy lub dwa dni wcześniej. Niektórzy mówią nawet o grudniu. Umierał samotnie, w samym centrum Warszawy, wśród butelek po wodzie brzozowej, odoru denaturatu, na posłanym szmatami tapczaniku. Poeta Kazimierz Ratoń." (B. Bocheński "Kloszard z Emilii Plater", Nowa Trybuna Opolska 1994 nr 12 s 11).

Kazimierz Ratoń (1942-1983), to chyba najbardziej dramatyczna z figur na biało-czarnej szachownicy „poetów przeklętych”. I nie myślę tu o symbolicznym miejscu śmierci (według jeszcze innej legendy dotyczącej jego zgonu poeta umarł na środku ulicy, w śnieżnej zaspie), ale raczej o chorobie, która stała się prawdziwym przekleństwem i determinantem zarówno całej twórczości jak i życiorysu poety. Ratoń chorował na najbardziej okrutną, śmiertelną postać gruźlicy pozapłucnej, bezlitośnie niszczącą ciało, kości i mózg. Ten typ tej strasznej choroby, odpowiednio wcześnie nie wykryty i nie leczony powoduje nieodwracalne zmiany neurologiczne i psychiczne. Może i chce „opętać” nie tylko ciało, ale i duszę. A duszę Ratonia dodatkowo w swoje „władanie” wziął także alkoholizm, który nie pozwalał mu na dokończenie żadnej terapii, i gnał od jednej warszawskiej meliny do drugiej.

Stąd twórczości Ratonia nie mogli zrozumieć ludzie zdrowi i silni, ponieważ opisywała proces gnilny, któremu towarzyszył smród i widok płynącej krwi i ropy. Poeta umierał żywcem, dosłownie „dekomponowany” przez postępujące objawy gruźlicy mózgu, odrażający i „widmowy”, niczym poszczerbiony tynk warszawskiej kamienicy w zapomnianych rejonach Pragi.

"w nocy którą znienawidziłem/ciało łamie się pęka i kiśnie/ zanieczyszcza powietrze śpiącym zwierzętom/urąga niebu swoją beznadziejnością/w nocy z której nie można wyjść/wyję duszony ciemnością/wyję jak kaleczony piespozbawiony narkozy i zastrzyków/pozbawiony litości."

Nigdy się nie ożenił, rzadko widywano go z kobietami. Ze swoją matką i siostrą nie utrzymywał kontaktów. W jego poezji kobieta ze zrozumiałych, fizycznych powodów była tylko mitem, wciąż przekształcanym i rozbudowywanym jedynie w jego „nadpsutym” umyśle. W końcu, śmiertelnie zmęczonego walką z własnym organizmem, pochłonął go wir który sam wzniecał w ostatnich latach życia, popijając leki psychotropowe denaturatem bądź wodą brzozową, aż opadł na samo dno ludzkiej nędzy. „Nieprzysiadalny” do ówczesnej rzeczywistości, chamski, wulgarny i głodny, odtrącał od siebie wszystkich, jakby podjął decyzję, że chce umrzeć jak dzikie zwierze - w ustroniu i samotnie.

"Przeklinaj życie swoje które nie jest życiem/Tylko niedorzecznym skowytem ślepego psa/Prowadzonego bez litości na krótkim łańcuchu/Przeklinaj życie swoje które nie będzie życiem/Tylko konwulsyjną agonią topielca/Uduszonego w gnijącej ziemi/Przekleństwo wyzwoli cię z cierpienia".

Umarł jak chciał. Towarzyszyło mu ostatnie stadium choroby i wydawałoby się, że tylko chwilowa legenda „poety przeklętego”. Jego umęczone ciało pochowała opieka społeczna na dalekim Żoliborzu, w Wólce Węglowej.

Tomy poetyckie Kazimierza Ratonia:

„Pieśni północne” (1972),
„Gdziekolwiek pójdę…” (1974),
„Pieśni ocalone” (1990),
„Poezje” (2002).